Ben je nou helemaal gek geworden ?

                Speciaal voor middelbare scholen, maar ook voor alle andere 
                belangstellenden heeft de Centrale Cliëntenraad Meerkanten het 
                lesproject geactualiseerd.

                Hieronder een verslag van de eerste les op 'de Meergronden' 
                in Almere Haven.

Best geinig .............

Aldus de reactie van een groep ‘meiden’ van een jaar of 15, 16.
In een dubbel-les op de Meergronden in Almere-Haven.
Ja, alweer dat begin met ‘Meer’, net als Meerkanten dus.

Ze waren er als de dood voor, vertelde docente Mieke van te voren.
Een ‘gek’ voor de klas?
Hij gaat toch niet ‘gek’ doen?

Nou, die ‘gek’ was ik dus. En ik die ‘gek’ dus,mocht anderhalf uur een les verzorgen bij de sectie ‘verzorging’ voor een klas samengesteld uit een groot aantal ‘kleuren’ en culturen..

Een stapel lesboekjes (Ben je nou helemaal gek geworden?) onder de arm, een video van Pandora en wat affiches. "Ooit een normaal mens gezien…… en beviel het?" is de bekende slogan op de Pandora-affiche, maar hij werkt nog steeds en nodigt uit tot discussie.

Daar sta je dan voor een club van zo’n 20 meiden en 1 jongen.

Eigenlijk hebben ze stuk voor stuk wat beters te doen dan en les te volgen. 
Make-up, een boterhammetje eten, kletsen over gisteravond of het komende weekend, over de jongens en de disco. 
Uiteraard allemaal veel belangrijker dan een les met een ‘gek’ voor de klas.

Ik ben de les maar begonnen met wat over mezelf te vertellen, dat ik getrouwd ben geweest, twee zoons heb en vijf kleinkinderen (en dat ik dus best Opa Wolf genoemd mag worden), mijn opleiding en mijn werkzame leven in de architectuur en de reclame. Hoe je in een depressie kunt terechtkomen, het IJsselmeer in wil rijden (en het net niet doet) en hoe je daarna toch maar beter hulp kunt gaan zoeken. 
Bij, wat toen nog zo heette, een Riagg. Dat je het daarna toch maar weer zelf moet gaan uitzoeken. Hoe je bij een cliëntenraad verzeild raakt en wat eigenlijk de bedoeling is van het lesproject wat ze voor zich hebben.

Allemaal niet te uitvoerig, maar kort en doorspekt met een grap of wat daarvoor door moet gaan.

En dan de eerste vragen als je zegt dat je niet zo gecharmeerd bent van het woord ‘gek’. Ook als je het gebruikt in de zin van: doe normaal, gewoon…

Maar wat is gewoon en normaal?
Ieder mens is zichzelf en dus per definitie anders dan een ander.

Gewoon is wat we hier met z’n allen zo’n beetje afspreken, maar ook dat verandert in de tijd. Mensen uit andere culturen, uit andere landen, met een andere taal en andere eetgewoonten om waar wat te noemen. Wat is dan nog normaal? Aardappelen eten, of rijst eten, of pasta eten?

Kleine voorbeelden, dicht bij de meiden, dicht bij huis.

En daar gaat ook het lesproject over, over normaal en niet-normaal, over etiketten plakken op mensen en op groepen, over vooroordelen.

Ziek in je lijf en ziek in je hoofd

 

Allerlei mensen hebben een ziekte die gewoon te zien is: een griep of een gebroken been of de mazelen. Of met kanker of aids.

Zo zijn er ook "ziektes in je hoofd", verstoringen van de normale gang van zaken, stoornissen, die in kortere of langere tijd te genezen zijn (of misschien ook niet).

Je moet dan ook gaan oppassen met zomaar te verklaren dat iemand die misschien eens niet zo erg "normaal" doet, "gek" is. 
Hij of zij is gewoon even ziek en wordt hopelijk gauw weer beter. 
Door dicht bij huis te blijven en niet echt ingewikkelde praat uit te slaan weet je dan toch de aandacht te krijgen en te houden. 
Er komen zelfs voorbeelden los uit de eigen omgeving.

Dan een ‘videotje er in gooien’, weer even wat anders. 
De film ‘Pythia" van Pandora slaat goed aan. Een meisje dat op haar 18e de eerste psychose meemaakt.
Opgenomen wordt, in de isoleer terecht komt en wordt plat gespoten.
Na een jaar of twee terug de maatschappij in en na wat omwegen weer aan de studie. Met wat vallen en opstaan weet ze uiteindelijk toch het doctoraal in de psychologie te behalen.

En ook al komt er nog eens een periode met zo’n psychose, ze weet nu de voortekenen te herkennen, gebruikt indien nodig medicijnen en heeft haar leven toch weer op orde.

Een gewone meid die "gek" wordt en dan toch weer "normaal" en ook nog een studie goed kan afronden. En die film is ook wel ‘geinig’ vinden ze. Na de film wordt er druk heen en weer gepraat, best wel wat vragen gesteld en persoonlijke ervaringen uitgewisseld.

Zo’n anderhalf uur gaat toch nog snel voorbij. 
En ze bedanken je ook nog uitvoerig als je weg wilt gaan.

Zo’n ‘gek’ valt eigenlijk best wel mee, vonden ze.

 

Al met al voor beide zijden een leuke ervaring. 
Waar vast nog wel een vervolg op zal komen.....

Wolf Kayser